Get Adobe Flash player
Polish English French German Italian Russian Spanish Swedish

BAZA WIEDZY :

Pracownicze podporządkowanie

W świetle wyroku Sądu Najwyższego z dnia 18 lutego 2016 r. (sygn. akt II PK 352/14) pracowniczego podporządkowania nie można utożsamiać permanentnym nadzorem (obserwacją) przełożonego nad sposobem czy też właściwym tempem wykonywanych czynności, wystarczy bowiem wskazanie zadania i zakreślenie terminu jego wykonania, a następnie kontrola jakości i terminowości wykonanej pracy. Istotne natomiast jest to, że pracownik nie ma samodzielności w określaniu bieżących zadań, ponieważ to należy do sfery pracodawcy organizującego proces pracy.


Outsourcing pracowniczy

Outsourcing stanowi formę wydzielenia ze struktury organizacyjnej przedsiębiorstwa realizowanych przez nie funkcji i przekazanie ich do realizacji innym podmiotom gospodarczym.

Outsourcing pracowniczy od zatrudnienia pracowników własnych różni się przede wszystkim tym, że brak jest w nim bezpośredniego i stałego podporządkowania (zarówno prawnego, jak i faktycznego) wykonawców w stosunku do podmiotu (insourcera), u którego takie usługi lub praca są wykonywane.

W przypadku skierowania pracownika do pracy w innym podmiocie, pracownik ten może podlegać jedynie pośredniemu i krótkotrwałemu zwierzchnictwu w nowym miejscu pracy.

Co istotne, powierzenie podmiotom zewnętrznym zadań wykonywanych dotychczas samodzielnie przez pracodawcę może prowadzić do przejścia części zakładu pracy w rozumieniu art. 23[1] ustawy Kodeks pracy, jeżeli przejmowana część zakładu pracy (jednostka gospodarcza) zachowała tożsamość. Na skutek tego pracownicy tej części zakładu pracy z dniem przejścia stają się z mocy prawa pracownikami podmiotu przejmującego, w tym przypadku insourcera.


Spory w zarządzie spółki kapitałowej

Zarząd nie może działać za spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w postępowaniu o udzielenie zabezpieczenia, którego przedmiotem jest roszczenie osoby odwołanej z zarządu o uchylenie lub stwierdzenie nieważności uchwał zgromadzenia wspólników o zmianach w składzie zarządu. W takim przypadku ma zastosowanie art. 253 § 2 ustawy Kodeks spółek handlowych (tak: Sąd Najwyższy w uchwale z 17 grudnia 2015 r., sygn. akt III CZP 91/15). Zgodnie z tym przepisem jeżeli zarząd nie może działać za spółkę, a brak jest uchwały wspólników o ustanowieniu pełnomocnika, sąd właściwy do rozstrzygnięcia powództwa wyznacza kuratora spółki.


Nowe konsekwencje milczenia po śmierci spadkodawcy

Na podstawie nowelizacji ustawy Kodeks cywilny i niektórych innych ustaw, która weszła w życie 18 października 2015 r., brak oświadczenia o przyjęciu lub odrzuceniu spadku w terminie 6 miesięcy od otwarcia spadku, będzie oznaczał przyjęcie spadku z dobrodziejstwem inwentarza, a nie jak dotychczas przyjęcie spadku wprost. Sprawa jest nieco bardziej skomplikowana, ale zasadniczą konsekwencją zmienionego przepisu będzie ograniczenie odpowiedzialności spadkobierców za długi spadkowe, w zasadzie do wysokości stanu czynnego spadku. Nowela udostępnia również możliwość składania wykazu inwentarza, z pominięciem komornika sądowego. Sporządzony przez samego spadkobiercę wykaz powinien być złożony przed notariuszem lub w sądzie. Wpływa to w sposób zasadniczy na koszt i szybkość postępowania. Poniżej znajdą Państwo adres strony internetowej Ministerstwa Sprawiedliwości, zawierający wzór formularza Wykaz inwentarza. Kancelaria oferuje pomoc przy sporządzaniu wykazu.

http://ms.gov.pl/pl/informacje/news,7632,zmiany-w-prawie-spadkowym.html



Powaga rzeczy osądzonej a jednolitość orzecznictwa

Zasada odpowiedzialności pozwanego przesądzona w prawomocnym wyroku uwzględniającym część roszczenia, jest wiążąca w sprawie o zasądzenie pozostałej części, uniemożliwiając jej podważenie przez stronę niezadowoloną z rozstrzygnięcia i zobowiązując do jej respektowania inne sądy oraz inne organy państwa w określonych przez ustawę granicach Tak orzekł Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 6 marca 2014 roku wydanym w sprawie sygn. akt V CSK 203/13 (OSNC 2015 nr 2). Odniósł się przy tym do art. 45 ust. 1 Konstytucji, który zapewnia rozpoznanie sprawy przez niezawisły sąd, która nie byłaby możliwa do osiągnięcia bez stabilności, pewności i niewzruszalności rozstrzygnięć sądowych. Sąd odwołał się również do gwarancji powagi wymiaru sprawiedliwości.


Reklama porównawcza

Polskie prawo dopuszcza stosowanie reklamy porównawczej, czyli reklamę umożliwiającą rozpoznanie konkurenta lub jego produkty. Wydawało się, że jej stosowanie podlega rygorystycznym ograniczeniom. W bieżącym orzecznictwie podkreśla się jednak, że przepisy dotyczące reklamy porównawczej powinny być interpretowane na korzyść podmiotu dokonującego tego porównania. Jest to istotna zmiana. Cena towaru, dla przykładu jest na tyle zmienna, że trudno byłoby wymagać od porównującego pełnej aktualności zestawienia cen. Zwłaszcza dotyczy to większych kampanii reklamowych bazujących na porównywaniu cen. Gdyby podchodzić do sprawy rygorystycznie, stosowanie reklamy porównawczej byłoby w zasadzie niedopuszczalne, gdyż zawsze można zarzucić porównującemu brak aktualności czynnika podlegającego porównaniu, a co za tym idzie reklama wprowadzałaby w błąd. Dla spragnionych głębszej lektury odsyłam do wyroku Sądu Najwyższego z 13 grudnia 2013 r., sygn. akt III CSK 65/13 oraz wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 18 lutego 2014 r., sygn. akt I ACa 782/13, które są przykładem liberalnej wykładni przepisów o reklamie porównawczej.



Niektóre klauzule w umowach o pracę są nieważne

Pracodawca i pracownik nie mogą w umowie o pracę uzgodnić, który sąd będzie właściwy do rozstrzygania ewentualnych sporów pomiędzy nimi.

Powództwo w sprawach z zakresu prawa pracy może być wytoczone przed jeden z następujących sądów:

1)     przed sąd właściwości ogólnej pozwanego (sąd miejsca zamieszkania, sąd siedziby)

2)     przed sąd, w którego okręgu praca jest, była lub miała być wykonywana,

3)     przed sąd, w którego okręgu znajduje się zakład pracy,

Pozywający może w tym zakresie dokonać swobodnie wyboru jednego z tych sądów.

Dodatkowo na zgodny wniosek stron sąd właściwy może przekazać sprawę do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, rozpoznającemu sprawy z zakresu prawa pracy, jeżeli przemawiają za tym względy celowości.

Powyższe regulacje wyłączają każdą właściwość ustalaną zgodnie z przepisami o postępowaniu zwykłym, tj. w szczególności właściwość przemienną.

Oznacza to, że nie mają zastosowania m.in. przepisy o umowie derogacyjnej, przewidujące możliwość umownego poddania ewentualnego sporu sądowi, który według ustawy nie jest właściwy. Postanowienia derogacyjne zawarte w umowach o pracę są bezwzględnie nieważne. Ustawodawca kompleksowo uregulował właściwość sądu w sprawach z zakresu prawa pracy.


Kiedy pracodawca powinien ustalać kryteria zwolnienia


Sama faktyczna likwidacja stanowiska pracy jest reorganizacją zakładu pracy, a jej rzeczywistość (jako przyczyny wypowiedzenia) nie zależy od uzewnętrznienia decyzji o jej dokonaniu przed dniem złożenia oświadczenia o wypowiedzeniu. Z punktu widzenia zgodności wypowiedzenia z art. 30 § 4 KP, wystarczające jest uzewnętrznienie tej decyzji w oświadczeniu woli o wypowiedzeniu. Kwestia, czy występuje potrzeba dokonania przez pracodawcę zmian organizacyjnych, w tym likwidacji stanowiska, należy do autonomii zarządczej pracodawcy i nie podlega ocenie sądu. Zasadniczo likwidacja konkretnego (jedynego danego rodzaju) stanowiska pracy, w której wyniku następuje zmiana struktury zakładu pracy powodująca zmniejszenie zatrudnienia, uzasadnia zwolnienie pracownika, który był zatrudniony na tym stanowisku pracy, bez potrzeby oceny przez pracodawcę kwalifikacji, stażu pracy itp. zwalnianego pracownika i porównywania go z pracownikami zatrudnionymi na stanowiskach innego rodzaju. Potrzeba porównania z innymi pracownikami powstaje jednak wówczas, gdy następuje likwidacja jednego lub kilku spośród większej liczby jednakowych stanowisk i konieczne jest dokonanie wyboru pracowników, z którymi zostanie zakończony stosunek pracy (zob.: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 września 1982 r., I PRN 64/82, OSNC 1983 nr 4, poz. 61; uzasadnienie tezy IX powołanej wyżej uchwały SN, III PZP 10/85; wyrok SN z 3 listopada 2010 r., I PK 93/10). (Tak: Wyrok Sądu Najwyższego - Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych z dnia 20 maja 2014 r. I PK 271/13, SSN Zbigniew Hajn (sprawozdawca))




Cesja praw z rękojmi na wspólnotę mieszkaniową

Wspólnota Mieszkaniowa może przejąć uprawnienia swoich członków z tytułu wad fizycznych nieruchomości wspólnej (np. budynku w którym lokale się znajdują). Podstawą przeniesienia własności na Wspólnotę Mieszkaniową może być umowa przelewu. Uznanie podmiotowego statusu wspólnoty mieszkaniowej i jej prawa do posiadania własnego majątku nakazuje przyjąć, że może ona nabyć w drodze umowy cesji od właściciela lokalu przysługujące mu wobec sprzedawcy uprawnienia związane z wadami nieruchomości wspólnej. W granicach zdolności prawnej wspólnoty mieszkaniowej pozostają uprawnienia związane z wadami fizycznymi nieruchomości wspólnej, które wspólnota nabyła na podstawie zawartych przez siebie umów mieszczących się w ramach zarządu nieruchomością wspólną.

Właściciel lokalu może uznać, że przelanie przysługujących mu uprawnień na wspólnotę mieszkaniowa zapewni mu właściwą ochronę jego interesów i wpłynie na zakres obciążających go kosztów zarządu nieruchomością wspólną. Uznanie dopuszczalności przejścia uprawnień właścicieli lokali w zakres zarządu wspólnoty mieszkaniowej umożliwia harmonijne rozwiązanie nietypowego splotu interesów indywidualnych i grupowych.

Stanowisko to nie pozostaje w kolizji z koncepcją ograniczonej zdolności prawnej wspólnoty mieszkaniowej, nie oznacza bowiem akceptacji możliwości nabycia przez wspólnotę mieszkaniową takich roszczeń przysługujących właścicielom lokali, które nie wykazują związku funkcjonalnego z zarządzaniem nieruchomością wspólną.Należy dla przykładu wykluczyć  możliwość dochodzenia przez wspólnotę mieszkaniową roszczeń odszkodowawczych przysługujących współwłaścicielowi (grupie współwłaścicieli) lokalu będącego przedmiotem odrębnej własności, wynikających z umowy sprzedaży deweloperskiej, nawet na podstawie umów cesji zawartych przez wspólnotę mieszkaniową z poszczególnymi współwłaścicielami odrębnego lokalu.

(tak: uchwała Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego z dnia 29 stycznia 2014 r., sygn. akt III CZP 84/13, publikacja: Legalis)


Utwór pracowniczy – co dalej

Jeżeli ustawa lub umowa o pracę nie stanowią inaczej, pracodawca, którego pracownik stworzył utwór (np. wykonał atrakcyjną marketingowo fotografię) w wyniku wykonywania obowiązków ze stosunku pracy, nabywa z chwilą przyjęcia utworu autorskie prawa majątkowe, w granicach wynikających z celu umowy o pracę i zgodnego zamiaru stron. Istotne, że wynagrodzenie za przejęcie tego utworu pracodawca już uregulował płacąc umówione wynagrodzenie za pracę.

Nie każdy jednak przejaw działalności twórczej, powstały w trakcie pracy, a nawet sfinansowany przez zakład pracy będzie utworem pracowniczym. Nie jest bowiem wystarczające by taki utwór powstał przy okazji świadczenia pracy, w związku czasowym lub miejscowym z jej wykonywaniem. Nie wystarczy nawet, że pracodawca eksploatuje stworzony przez pracownika utwór, a pracownik ten fakt toleruje.

Utwór, by posiadał cechy utworu pracowniczego, powinien powstać w wyniku zobowiązania pracownika do wykonywania pracy obejmującej obowiązki twórcze. Zobowiązanie może wynikać z samej umowy o pracę lub np. polecenia służbowego pracodawcy. Przy interpretacji czy do tego w istocie doszło, należy poddać analizie oprócz umowy o pracę, także zwyczaje przyjęte w zakładzie pracy, grupie zawodowej, stopień podporządkowania pracownika, fakt kierowania przez pracodawcę do pracownika wskazówek dotyczących utworu i inne czynniki.

Jeżeli utwór nie jest utworem pracowniczym, a pracodawca z niego skorzystał, pracownikowi może przysługiwać odpowiednie odszkodowanie.


Członek zarządu spółki jednoosobowej nie musi działać z prokurentem

Jeżeli zarząd jest jednoosobowy, jedyny członek zarządu ma prawo i obowiązek samoistnego reprezentowania spółki. Ograniczanie tego prawa przez ustanowienie obowiązku działania z inną osobą (np. prokurentem), jest bezskuteczne.

Przemawia za tym isota uprawnienia zarządu do reprezentacji spółki, jak również ocena skutków takiego określenia sposobu reprezentacji, który - w wypadku niepowołania prokurentów - prowadziłby do uniemożliwienia prawidłowo ustanowionemu zarządowi reprezentowania spółki.


Kara umowna możliwa w pracowniczej klauzuli konkurencyjnej

Zasady odpowiedzialności pracowników za szkodę wyrządzoną pracodawcy wskutek niewykonania lub nienależytego wykonania obowiązków pracowniczych są odrębną od przewidzianej w Kodeksie cywilnym regulacją skutków niewykonania tego rodzaju zobowiązania. W zakresie reguł naprawiania szkody wyrządzonej pracodawcy przez pracownika, regulacja zawarta w Kodeksie pracy ma charakter wyczerpujący, co czyni niedopuszczalnym stosowanie w tym przedmiocie przepisów Kodeksu cywilnego, w tym art. 483 Kodeksu cywilnego, przewidującego możliwość zastrzeżenia kary umownej. Do stosunku pracy stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego, ale tylko w sprawach nieunormowanych przepisami prawa pracy, do których nie można zaliczyć odpowiedzialności pracownika za szkodę wyrządzoną pracodawcy na skutek niewykonania lub nienależytego wykonania obowiązków pracowniczych.

Dopuszcza się natomiast zastrzeżenie kary umownej w umowie o zakazie konkurencji, łączącej strony po ustaniu stosunku pracy. Zawierając umowę o zakazie konkurencji w czasie trwania stosunku pracy (art. 1011 Kodeksu pracy) powstaje, objęty treścią stosunku pracy, pracowniczy obowiązek powstrzymania się od prowadzenia działalności konkurencyjnej wobec pracodawcy oraz świadczenia pracy w ramach stosunku pracy lub na innej podstawie na rzecz podmiotu prowadzącego taką działalność. Za naruszenie tego obowiązku pracownik ponosi odpowiedzialność na zasadach przewidzianych w Kodeksie pracy, czyli bez kary umownej. Zgodnie z art. 1011 § 2 Kodeksu pracy, pracodawca, jeżeli poniósł szkodę wskutek naruszenia przez pracownika zakazu konkurencji może dochodzić jej naprawienia na zasadach określonych w art. 114-122 Kodeksu pracy.

Z kolei umowa o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy (tzw. klauzula konkurencyjna) wymaga innej wykładni. Odpowiedzialność pracownika za naruszenie zakazu konkurencji po ustaniu stosunku pracy (także odszkodowawcza) nie została bowiem uregulowana w Kodeksie pracy. Zakaz konkurencji po ustaniu zatrudnienia nie dotyczy przecież pracownika, lecz byłego pracownika. Klauzula konkurencyjna nie jest jednak umową prawa cywilnego, lecz umową prawa pracy. Pozostaje w bezpośrednim podmiotowym i przedmiotowym powiązaniu ze stosunkiem pracy. Zawierana jest przez podmioty stosunku pracy, a zakaz konkurencji wynika z rodzaju świadczonej przez pracownika pracy. Tym samym do klauzuli konkurencyjnej stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego, ale nie wprost, lecz odpowiednio. W takiej umowie na czas po ustaniu stosunku pracy, dopuszcza się zastrzeżenie kary umownej na rzecz byłego pracodawcy w razie niewykonania lub nienależytego wykonania przez byłego pracownika obowiązku powstrzymania się od działalności konkurencyjnej. Podstawę prawną stanowi tutaj art. 483 Kodeksu cywilnego w związku z art. 300 Kodeksu pracy.


Zapewnienie pracownikowi-kierowcy miejsca do spania

W świetle uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 12 czerwca 2014 r. (sygn. akt II PZP 1/14, publikacja: www.sn/orzecznictwo) zapewnienie pracownikowi - kierowcy samochodu ciężarowego odpowiedniego miejsca do spania w kabinie tego pojazdu podczas wykonywania przewozów w transporcie międzynarodowym nie stanowi zapewnienia przez pracodawcę bezpłatnego noclegu w rozumieniu § 9 ust. 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (Dz.U. Nr 236, poz. 1991 ze zm.). Tym samym pracownikowi przysługuje zwrot kosztów noclegu na warunkach i w wysokości określonych w § 9 ust. 1-3 tego rozporządzenia albo na korzystniejszych warunkach i wysokości, określonych już w umowie o pracę, układzie zbiorowym pracy lub innych przepisach prawa pracy.


Środek zaskarżenia przy przejęciu ruchomości

Na postanowienie sądu oddalające skargę na czynność komornika, polegającą na przejęciu ruchomości przez wierzyciela na własność za cenę nie niższą od ceny wywołania (art. 877 k.p.c.), przysługuje zażalenie (tak: Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 26 czerwca 2014 r., sygn. akt III CZP 29/14, publikacja: sn.pl/orzecznictwo).


Odpowiedni dostęp do drogi publicznej

Odpowiedni dostęp do drogi publicznej (art. 145 § 1 KC) powinien obejmować także możliwość przejazdu pojazdów mechanicznych, chyba że nie uzasadniają tego potrzeby nieruchomości władnącej, konfiguracja granic, ukształtowanie terenu lub interes społeczno-gospodarczy (tak: Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 14 maja 2014 r., III CZP 14/14, publikacja: sn.pl/orzecznictwo).


Odpowiedzialność twórcy bloga

Usługodawca świadczący drogą elektroniczną usługi polegające na umożliwieniu bezpłatnego dostępu do utworzonego przez siebie portalu dyskusyjnego nie ma obowiązku zapewnienia możliwości identyfikacji usługobiorcy dokonującego wpisu na takim portalu i nie ponosi odpowiedzialności za naruszenie cudzego dobra osobistego, chyba że wiedział, iż wpis narusza to dobro i nie usunął go niezwłocznie (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 lipca 2011 r., sygn. akt IV CSK 665/10, publikacja: Orzecznictwo Sądu Najwyższego Izba Cywilna nr 2, poz. 27).


Odrębne podstawy nieważności testamentu własnoręcznego

W uchwale z dnia 22 maja 2013 r. w sprawie sygn. akt III CZP 22/13 Sąd Najwyższy stwierdził, iż art. 945 i 949 Kodeksu cywilnego stanowią odrębne i niezależne od siebie podstawy nieważności testamentu (orzeczenie publikowane w Orzecznictwo Sądu Najwyższego Izba Cywilna nr 11 z 2013 r.).

Zgodnie z art. 945 kc testament jest nieważny, jeżeli został sporządzony w stanie wyłączającym świadome albo swobodne powzięcie decyzji i wyrażenie woli lub pod wpływem błędu uzasadniającego przypuszczenie, że gdyby spadkodawca nie działał pod wpływem błędu, nie sporządziłby testamentu tej treści lub pod wpływem groźby.  Na nieważność testamentu z powyższych przyczyn nie można się powołać po upływie lat trzech od dnia, w którym osoba mająca w tym interes dowiedziała się o przyczynie nieważności, a w każdym razie po upływie lat dziesięciu od otwarcia spadku.

Z kolei art. 949 § 2 kc brak daty nie pociąga za sobą nieważności testamentu własnoręcznego, jeżeli nie wywołuje wątpliwości co do zdolności spadkodawcy do sporządzenia testamentu, co do treści testamentu lub co do wzajemnego stosunku kilku testamentów.


Wskazane przepisy dotyczą dwóch bardzo podobnych, jednak nieco odmiennych stanów faktycznych.

W pierwszym przypadku testament sporządziła osoba niepoczytalna (lub pod wpływem istotnego błędu lub groźby), ale testament posiada datę. Taka sytuacja powoduje nieważność testamentu, ale można się na nią powołać najpóźniej 3 lata od dowiedzenia się o przyczynie nieważności, nie później jednak niż 10 lat od śmierci spadkodawcy. Później taka nieważność traci znaczenie, zgodnie z art. 945 § 2 Kodeksu cywilnego.

Natomiast w drugim przypadku testament daty nie posiada. Nieopatrzenie testamentu własnoręcznego datą, samo w sobie nie powoduje nieważności testamentu. Inaczej jest gdy brak daty wywołuje wątpliwości co do zdolności spadkodawcy do sporządzenia testamentu, co do treści testamentu lub co wzajemnego stosunku kilku testamentów (tak jest np. gdy w pewnym okresie spadkodawca był niepoczytalny, a nie można określić daty sporządzenia tego testamentu, w rezultacie testament mógł być sporządzone w okresie niepoczytalności). Taka sytuacja skutkuje nieważnością tego testamentu, niezależnie od tego 3 lub 10-letniego terminu. Można się na nią powołać zawsze. Podstawą jest właśnie art. 949 § 2 Kodeksu cywilnego.


Przegląd orzecznictwa

Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 8 listopada 2013 r. (sygn. akt I CSK 46/13, źródło LEGALIS) stwierdził, iż czynem nieuczciwej konkurencji jest utrudnianie innym przedsiębiorcom dostępu do rynku, w szczególności przez pobieranie innych niż marża handlowa opłat za przyjęcie towaru do sprzedaży. Jednak stwierdzenie, czy dany rabat stanowi niedopuszczalną opłatę, którą można zakwalifikować jako czyn nieuczciwej konkurencji, zależy od okoliczności konkretnej sprawy.

Zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 10 października 2013 r. (sygn. akt III CZP 54/13, publik. Biuletyn SN nr 10/2013) nie jest nieważny weksel własny wystawiony przez osobę prawną oznaczoną z pominięciem określenia jej formy prawnej, ale z podaniem numeru w Krajowym Rejestrze Sądowym, a także weksel własny wskazujący przedmiot działalności gospodarczej wystawcy, niebędący częścią jego firmy.

​W uchwale z dnia 07 lutego 2014 r. (sygn. akt III CZP 95/13, publ. www.sn.pl) Sąd Najwyższy stwierdził co następuje. Jeżeli sąd w sprawie o stwierdzenie nabycia spadku nie orzekł o zapisie windykacyjnym, uczestnik postępowania może wystąpić z odrębnym wnioskiem o stwierdzenie nabycia przedmiotu zapisu windykacyjnego. Skuteczność zapisu windykacyjnego podlega ocenie na podstawie prawa obowiązującego w chwili otwarcia spadku.


W uchwale Sądu Najwyższego z dnia 07 lutego 2014 r. (sygn. akt III CZP 113/13, publ. www.sn.pl) Sąd Najwyższy stwierdził, iż ​W sprawie, w której pasażer domaga się od przewoźnika lotniczego odszkodowania za opóźniony lot na podstawie art. 7 Rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego Rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. U E. L z dnia 17 lutego 2004 r. s. 1 i n.) zachodzi przemienność drogi postępowania przed sądami powszechnymi lub przed Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego.


W uchwale 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 29 stycznia 2014 r. (sygn. akt III CZP 84/13, publ. www.sn.pl) stwierdzono, że właściciel lokalu może na podstawie umowy przelewu przenieść na wspólnotę mieszkaniową uprawnienia przysługujące mu wobec sprzedawcy lokalu w związku z wadami fizycznymi nieruchomości wspólnej.

Skoro żaden przepis procedury cywilnej nie zabrania wielokrotnego korzystania z instytucji zawezwania do próby ugodowej, jak już wyżej wskazano przesądzonym jest w judykaturze że omawiana czynność przerywa bieg przedawnienia, a jej podjęcie nie musi prowadzić do zawarcia ugody, by skutkować przerwanie biegu przedawnienia, to brak jest podstaw do przyjęcia, ze wyłączne pierwsze zawezwanie do próby ugodowej spowoduje przerwanie biegu przedawnienia w rozumieniu art. 123 § 1 pkt 1 kc.

(tak: wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 08 sierpnia 2013 r., I ACa 74/13)